///

Siedział sobie człowiek, na czarnej ziemi wśród bujnej zieleni.

Rozmyślał ciężko o sensie życia, nie rozumując swego bycia.

Myśli w różne strony się rozbiegły, i te złe głęboko się zalęgły.

Na nic wiele ksiąg przeczytanych i wielu mądrych ludzi wysłuchanych.

Serce zgorzkniałe, przeszłością pijane.

Rozum ospały nie gotowy by żyć według jakiejkolwiek wiary.

Ateistyczne zanurzenie, "Boga nie ma" - chore założenie.

Z ciemności naiwność narodzona, przez rzeczywistość brutalnie pokrojona.

Człowieczek słaby, bezradnością ukoronowany.

I tak siedział, płakał, rozmyślał aż w końcu zasnął w objęciach Tego z krzyża.