Gra

Zagrajmy w życie

to takie sobie bycie

Sen, pokarm i te bzdety

łatwizną będzie dojść do mety

Na co więc Ci ludzie narzekają?

Może reguł nie znają?

Albo nie czysto grają?

A może nie kierują się wiarą?

Co ze mną?

Przegrana przede mną

Dla tego, że sama gram 

Bez pomocy Boga...

Przegrana

Zabrakło tchu
Uciekła nadzieja
Wywiało sens

Gdzie szukać spoczynku
Gdy dusza chora
A lekarstwa brak

Przegrana przyszła
Dobro odebrała
Życie zabrała

Ta sama droga inny chód

I znów jesteś, taki jak zawsze,
dobry, miłosierny, sprawiedliwy...
A ja wciąż tak samo,
z żalem, z egoizmem, z buntem...

Gdzie tym razem zajdziemy
jest mi to obojętne
Bo jeżeli z Tobą, to nie sama
i to mi wystarczy

Zabierz proszę to co tam siedzi
tam na dnie serca
Na dno ciężko się dostać
a tam najwięcej brudu

Nie obiecujmy sobie nic
już zbyt dużo obietnic złożonych
Idźmy jak nigdy nic, tak zwyczajnie
zwyczajnie troszcząc się o wzajemne dobro.

?

Gdzie mam Cię szukać?

Gdzie jesteś?

Czy jesteś?

Szukam nie znajdując.
Lub znalazłam lecz nie zauważyłam.

Szukam szukam aż sił mi tak potrzebnych brakuje.

Jeżeli jesteś daj mi siebie poznać!
Zabierzesz mnie do siebie!

Zabierz i chroń na zawsze!

Odeszłaś bez pożegnania
Niby po cichu, po burzy
Zostawiłaś w ślepej uliczce
Porzuciłaś jak niechciane dziecko
W objęcia beznadziei mnie wepchałaś
Teraz łaskawie wracasz
I mi wmawiasz, że to ja Ciebie wygnałam
Że wybrałam upadek nie Ciebie
Czemu mnie mocno nie trzymałaś
Pozwoliłaś na nasze rozstanie
Mówisz, że byłaś, że czekałaś
Ja też byłam, też czekałam
Czemu po innej stronie stałaś
Czemu nadziejo karmisz mnie nadzieją
Nie kuś, zostaw na zawsze
Lub nie puszczaj i żyj we mnie na wieki

KRIS

Jesteś? Pytam ciągle, gdzie?
Z dnia na dzień ból rozrywa mnie.
Cholerny poniedziałek Cię zabrał.
Los z nami nieczysto zagrał.
Miał to być kolejny zwykły dzień
Mija trzeci rok,zostawiłeś tylko cień.
A w nim wspomnienia.
Bezcenne, nie do zapomnienia.
Pamiętasz jak w nogę grać mnie uczyłeś?
Pamiętasz jak w tekena mnie niszczyłeś?
Pamiętasz jak przed papierosami mnie ostrzegałeś?
Pamiętasz jak często się śmiałeś?
Pamiętasz klamkę, zegarek, Piasek Wielki,Bydlin?
Pamiętasz...?
Ja zapomnieć nie mogę i nie chce.
Może kiedyś Bóg sklei moje serce...
Czy pragnę tak wiele, czy wymagam za dużo?
Chce tylko byś był, byś żył.

Przyjdą, okradną, skarbu nie zabiorą

Nie znam większej miłość niż Twoja, choć tak słaba ta moja.

Spadam w przepaść i wołam o ratunek, lecz to tylko złudzenie.

Ty jesteś i czuwasz ja powodu do ucieczki szukam.

Nie rozumiem, nie pojmuje, nie ogarniam

Ty leczysz, pocieszasz, kochasz.

Przyjdą i zabiorą, zabiorą tak wiele, ja im jeszcze oddam ostatni oddech.

Nie zostawię dla siebie nic, bo nic nie potrzebuje gdyż wszystko mam w Tobie...

Naucz

Mieliśmy zawsze biec razem
Lecz ja spacerkiem idę.
Mieliśmy zawsze rozmawiać szczerze
Lecz ja wypowiadać myśli nie chce.
Mieliśmy zawsze dzielić się smutkiem
Lecz ja wole udawać, że go nie ma.
Mieliśmy zawsze dzielić się radością
Lecz ja chowałam ją tylko dla siebie.
Mieliśmy zawsze tyle rzeczy...
Lecz ja ciągle widzę tylko siebie...
Ty zawsze, zawsze jesteś
A gdzie ja jestem?
Otchłań przeszłości  łamie mej duszy kości.
Stoję z tyłu mimo Twej miłości tak pociągającej.
Skrusz mnie...
Wypal...
Złam...
Naucz mnie kochać Cię.
Naucz pokory.
Naucz ufać.
Bo cóż uczynię bez Ciebie?

Zginę nie znając swego imienia...

Prawda nie przemija

Ciągle, ciągle czas ucieka 

A człowiek nieustanie zwleka.

Kiedyś tak słodki czas beztroski 

Dziś tyle problemów i troski.

Na później odkładane sprawy

By pierw dążyć do zabawy.

Lecz czy to później nadejdzie

Czy też kres w międzyczasie wejdzie.

Wszystko przemija

Tak po prostu mija.

Tylko Bóg ciągle trwa

Jest prawdziwy w nic nie gra.

Ocal to co słabe

Ocal, ocal mnie. 

Twe oblicze moją ucieczką.

Tyś początkiem, drogą i końcem.

Naucz ufać, pomnóż wiarę.

Proszę zabierz wolną wolę.

I daj mi w pełni poznać Twoją.

Bo ta miłość nie wygaśnie.

Ratuj, ratuj mnie ode mnie.

Madzia

Gdy byś wiedziała jak miasto Kiepury dla Ciebie się przeszukuje.

Gdy byś wiedziała ile serc nie tylko tu w Polsce poruszyłaś.

Gdy byś wiedziała, z jaką upartością do drzwi Boga o Ciebie się dobijają.

Gdy byś wiedziała… czy to by coś zmieniło?

Czy by w tedy Twoja historia dobrze się skończyła?

Już nie szukają Ciebie, ale Twego ciała.

Lecz w nas tak wielu nadzieja ciągle jest.

Tyś niewinne, bezbronne dziecię.

A Twój los tak nieznany.

Tylu ludzi czeka na wieść szczęśliwą.

Na wieść, żeś Ty jest żywa.

Lecz jeśli już z góry na nas patrzysz,

Proszę otrzyj nasze łzy.

Tak często zagubieni

W tłum ludzi wtopieni

Tracimy co chwile nadzieję

Gdy zjawiają się światła złodzieje

Błądząc to tu to tam

I zjawia się ten cham

Chce zabrać Prawdę

Myląc co ile jest warte

Ale ja stawiam na Ciebie.

Ona

Gdy wypowiesz jej imię to zniknie.

Będzie tylko w tedy, gdy się jej na to pozwoli.

Ciągle czeka, czuwa, nie rezygnuje.

Często jej pragniesz.

A gdy przychodzi to ją zabijasz.

Boisz się jej.

Boisz się tego, co ze sobą niesie.

Ona, tak nie winna.

A jednak przeraźliwa.

Cisza jej na imię.

Życie

To tylko dni układające się w tygodnie

które tworzą miesiące stanowiące lata

zamykając się w krótkim byciu

gdzie nie liczą się sekundy tworzące

 minuty na potrzeby godziny

To nie tylko czas dzielony na dzień i noc

to coś od snu do snu

od wdechu do wydechu

od łzy do uśmiechu

od spojrzenia do dotyku

od klęknięcia do modlitwy

od błędu do żalu

od koleżeństwa do przyjaźni

Bo to nie jest określeniem czasu

to jest tym co się w tym czasie dzieje

To właśnie jest życie.

　

Ikar

Czy to zbrodnia czy za zbrodnie kara,

Że śmierć widzieć musiałam Ikara?

Skrzydeł tych pięknych mu nie dałam,

Ale to ja je brutalnie odebrałam.

Nadzieje promieniami słońca przypaliłam,

Miłość wilgocią morza przepełniłam.

Jak ten Dedal, szukałam mego skarbu rozpaczliwie,

I znalazłam wiarę o skały roztrzaskaną podejrzliwie.

Ucieczka Dedala przed Minosem, moja przed światem,

Wielka strata tu i tu, o wolności czyś ty moim katem?

 A może tyś tylko marną fatamorganą, co mami,

Bo to nie wolność serce z bólem przykuwa kajdankami.

Minosie na Sycylie, po Dedala się upomniałeś,

I przegrałeś czy o tym już zapomniałeś?

Teraz upominasz się o mnie,

Walcząc nieprzytomnie.

Może tym razem wygrasz,

Bo ze słabeuszem igrasz.

A może, ta wiara na skałach jak ziarno obumrze,

By wydać plon obfity i nie umrze.